منوي اصلي

بذار عاشقت بمونم...!!!

 

با سلام عزیز جونم... بذار عاشقت بمونم...

 

نمیخوام   برای من دل بسوزونی  نمیخوام دل بسوزونم....

 

 زود میرم به اصل مطلب ،

 

من میخوام تا دنیا دنیاس عاشق چشات بمونم....

 

تا نفس هست،تا صدا هست ، شعر عاشقی بخونم...

 

 

 

کاش می شد تو خاطر تویی که تو این دل ما جاموندی و رفتنی

 

نیستی تک و تنها جا بمونم...

 

همه دلخوشیم اینه که قلبمو لایق عشق تو بدونم....

                  

                        بذار لایقتت بمونم....بذار عاشقت بمونم.

 

 

 

تونگیر از من دوامو...نسوزون دلخوشیهامو...

 

بذار حتی واسه یکبار جای گلبرگای پونه اشک شبنمای

 

عشقو روی گونه ات بنشونم...

 

          بذار عاشقت بمونم....بذار عاشقت بمونم.

 

 

 

بذار با لالایی عشق دلمو به وادی پرازگل نگاه سبزت بکشونم...

 

        بگذرم برای تو از همه دنیام...از دل ودینم و جونم...

  

                       تو فقط یه لطفی کن بذار که عاشقت بمونم.

 

میدونم عزیزترینم ،پیش چشمات کمترینم...

  

                          اشک غربت تو چشامه،آخه من عاشقترینم.

 

               آخه تنها حرف من نیست...

 

                        حرف این دل شکسته اس...

 

تو خودت خوب میدونی

 

که این دلم به خاطرت از همه آدما گسسته اس..

 

دل میگه اگه قراره آسمونی داشته باشم،  کاش تو باشی آسمونم...

 

دل میگه اگه باید آروم جونی داشته باشم،تویی اون آروم جونم...

 

                                                 توی رگهام مث خونم...

 

تویی تنها باعث غلتیدن اشک رو گونه ام ...

 

تویی اون  لیلی که یک عمر واسه دست آوردنش غرق جنونم...

 

 

دلبرم، عزیز جونم!

 

                                             بذار عاشقت بمونم...!!!

 

 

 

                میخوای بری عزیز من برو ولی یواش یواش

 

به فکر غربت من و این دل در به در نباش

 

فکر میکنی با رفتنت مصیبتام   تموم میشه

 

نمیدونی که زندگیم بی اون چشات حروم میشه

 

میری که تنها  بمونم بدون تو تو این دیار

 

برای   تسکین  غمم  عکستو  یادگار  بذار

 

میری  ولی   نمیدونی  دنیا   بی  تو جهنّمه

 

نمیدونی که بعد  تو گریه  فقط  سهم منه

 

***

 

نگو دلیل رفتنت  دور شدن از عشق   منه

 

نگو که نفرین  میکنی دلم  دوباره  بشکنه

 

بدون  با  رفتنت  دلم  جای  شکستن  نداره

 

تا وقتی نیستی این دلم  بهونه  تو رو داره

 

حالا که رفتنی شدی بذار دلو فدات کنم

 

برای بار آخرم یک دل سیر نگات کنم

 

بذار اگه مردنی ام ، برای چشمات  بمیرم

 

نمیخوام آرزو به دل  قبر رو درآغوش بگیرم

 

توروخدا  نذار پیش دل خودم  شرمنده شم

 

بذار خیال کنه دلم که من هنوز به فکرشم

 

خبرنداره که میخوای تنهای تنهاش بذاری

 

آخه خوشه با این خیال که تو هنوزدوسش داری

 

نوبت من  هم میرسه  میمیرم  و میام  پیشت

 

واسم جنهم هم باشی باز میسوزم به آتیشت

 

من به درک  دلم چرا باید بسوزه به غمت

 

دل بمیره به جرم اینکه من تورو دوس دارمت

 

برو ولی یادت باشه اینجا کسی منتظره

 

یادت نره که عاشقت عاشقونه دوست داره

 

***

 

تا  قبل مردنم  بیا  ، فقط  بیا ببینمت

 

چشام همش به راهه که توی بغل بگیرمت

 

تورو به اون خدایی که برده تورو ازبرمن

 

اگه میری عاشقی رو بیرون نکن از سر من

 

          

             ********************************************

  

   سلام به همه یاوران وبلاگ عشق

  

  من بدقولی کردم و از این بابت شرمنده همه شما هستم و

  

   ازتون معذرت میخوام.اما  گفته بودم که بعد از برگشتنم

 

   برنامه هایی توی ذهنم دارم که انشا الله عملی خواهند شد.

 

   به عنوان اولین برنامه پیشنهادی مسئله ایجاد یک پایگاه

 

   برای  وبلاگ نویسان  عاشق رو مطرح می کنم. از امروزاین

 

    پایگاه میشه محل تجمع عزیزانی که وبلاگی با موضوع

 

   عشق دارند. هدف از تاسیس این پایگاه (یا پاتوق) این بوده

 

   که وبلاگ نویس ها همدیگر رو بیشتر و بهتر بشناسند و

 

   با همفکری و کمک یگدیگر سطح کیفیت وبلاگهای با مضمون

 

   عشق  رو ارتقا ببخشیم و با ارسال  عکس و متن و ایمیل  و...

 

    تا همیشه درکنار هم باشیم.

    (فقط افرادی که وبلاگ عشق می نویسند)

 

    آدرس گروپ ما :

     

       www.groups.yahoo.com/group/ta_abad_ashegh  

 

      پس از باز شدن این صفحه بر روی گزینه

      

                                      join this group

 

       کلیک کنید  و پس ازدرج آیدی و پسوردتون و پرکردن

 

      فرم عضویت  به جمع ما بپیوندید.

 

 

 

 

 

     خیلی خیلی ممنونم ازسارا خانم عزیزکه همیشه با مهربونیش

 

   منو شرمنده کرده.ازمری مهربونم که به دوستی باهاش افتخار

 

   میکنم.از آرش جان که خیلی برام عزیزه،از مریم خانم گل و

 

   آقا ابوالفضل نازنین دوستان جدیدم ،از ملینای خوبم و شینا ی

 

    مهربونم و از آزادهبی نظیرم  هم ممنونم.

 

    سیمین جان ازشمام خیلی ممنونم.

 

 

      از همه عزیزانی که  لطف بی دریغ خودشون رو ارزانی این

 

       وبلاگ کرده اند بنده وار سپاسگزاری می کنم.

 

               فدای شما......عرشیا

 

|لينك مطلب| نوشته شده توسط عرشیا در شنبه بیست و ششم خرداد 1386 و ساعت 23:33

صدای معشوق....زیر خاک...!!!

  

 

رفتی و باز نیومدی عزیز من حیف تو بود

 

بشکنه دست سرنوشت عزیزمو ازم ربود

 

حیفه که تو نباشی و من بسوزم به آتیشت

 

اگه نمیتونی بیای بذار که من بیام پیشت

 

تو مال من بودی ولی خدا تورو ازم گرفت

 

اونکه نیازی نداره چرا تورو ازم گرفت؟

 

* * *

 

همه میگن که جات خوبه رفتی آخه پیش خدا

 

طاقت نداشتی بمونی میون این آدم بدا

 

تکلیف من پس چی میشه؟ چه جوری طاقت بیارم؟

 

عاشق چشمونت شدم ولی چشاتو ندارم

 

کلاهتو قاضی بکن ببین کی بی وفا تره

 

بین دلای ما دوتا کدوم یکی دربه دره؟

 

اینا همش درد دله فکر نکنی شکایته

 

خوب میدونم مشکل من نداشتن سعادته

 

شاید که لایق نبودم باشی کنارم  تا ابد

 

اما به چشمونت قسم عاشقتم چه خوب چه بد

 

* * *

 

کاشکی میشد عوض کنیم جاهامونو با همدیگه

 

لک زده دل برای مرگ ،اینو خود دلم میگه

 

کاشکی که وقتی داشتمت قدرتو دونسته بودم

 

بیشتر از این میخواستمت اما نتونسته بودم

 

نشد یه بار بهت بگم قدخدا دوسِت دارم

 

برای باتو بودنم عذر و بهونه نیارم

 

دلم میخواس ببوسمت اما غرورم نمیذاشت

 

زمونه داغ حسرتو رو قلب عاشقم گذاشت

 

زیر زمین جای تو نیست جای تو تو قلب منه

 

ببین غم ندیدنت آتیش به قلبم میزنه

 

* * *

 

 

هزارویک شب هم شده میام سر مزار تو

 

شاید که بعد مردنم بیام بهشت کنارتو

 

شاید که همسایه بشیم مهمون قصرتو باشم

 

شاید که بعد مردنم دیگه ازت جدا نشم

 

 

یه جای دنج و تاریک روی این زمین هست که مردم بهش میگن

 

"قبرستون"

 

ولی برای من مقدس ترین جای زمین به حساب میاد.

 

چون وعده گاه من و معشوقم اونجاست.چون تنها جائیست که

 

می تونم جسم معشوقم رو احساس کنم.

 

راستی غیر از من کسی هم هست که جواب سلامش رو از

 

زیر خاک بشنوه؟

 

***************************************************

 

سلام به دوستان بزرگوارم

 

قبل از هرچیز از همه دوستان و یاوران این وبلاگ تشکر می کنم که تا به امروز من و وبلاگم رو تنها نگذاشتند و با محبت بی دریغشون همیشه پشتیبان  و

بزرگترین دلیل دلگرمی من بوده اند.

یک سفر یکماهه اجباری و ناگهانی پیش اومده ، به همین خاطر تا اواخر اردیبهشت ماه این وبلاگ آپ نخواهد شد.

امیدوارم بنده رو ببخشید .

اما  برنامه هایی دارم که انشاالله  وقتی اومدم خدمتتون عرض خواهم کرد.

 

بازهم ازتون ممنونم .به خصوص از  سارا جان (دخترماه) مری عزیز (پسرخاک) تارا جان (پرسپولیس) عسل خانم ، فیقولی جونم ، فرناز جان ،شینا جان، آزاده جان ، ملینا جان و  ههمه خوانندگان فهیم این وبلاگ.

 

فدای شما............................................عرشیا

 

 

 

 

 

|لينك مطلب| نوشته شده توسط عرشیا در شنبه بیست و پنجم فروردین 1386 و ساعت 20:40

به چی زل زدی عزیزم؟

 

 

به چی زل زدی عزیزم؟

 

چی میتونه نگاه پر محبتت رو اینجور ارزونی من کنه بی نظیر من؟

 

باز مثل قدیما من باید اول شروع کنم؟ منتظری چی بشنوی؟ دوست داری ازچیزایی واست بگم که نبودی و ندیدی؟

 

از تنها موندنم؟

     از بی تو بودنم؟

           از چشم به راهت دوختنم؟

                      هردم از عشقت سوختنم؟

                                با غربت دل ساختنم؟

                                

دوست داری واست بگم گریه های شبونمو؟

         تا ببینی با همون چشم ترت اشکهای روی گونمو؟

                               تا شاید حس بکنی داغ دل دیوونمو

                                    تا که رخصت بگیرم پیش دلت بمونمو

                                               فدای چشات کنم زمین و آسمونمو

 

نکنه دلیل خیره موندنت موی سفید سرمه؟

            این همون خاکستر این دل دربه درمه

                     اما باز عشق تو ایمونه منه،باورمه...!!!

 

 

گفته بودم که عذابم میکنی با رفتنت

     گفته بودم که فریبه گریه و خندیدنت

         گفته بودم که یه روزهم میریزه بال و پرت

              گفته بودم که به سنگ میخوره یک روزی سرت

 

گفته بودم که حدیث عشق تو فسانه بود

         گفته بودم عاشقانه های تو ترانه بود

           گفته بودم عشق پاک من برات بهانه بود

 

به چی زل زدی عزیزم؟

 

منتظری چی بشنوی؟

بشنوی که من هنوز یه عالمه عاشقتم؟

    بشنوی که مثل اون گذشته ها خاطرخواتم؟

         خیالت راحت... روی عهدم می مونم که تا ابد دیوونتم

 

رو ازم  نگیرعزیزم

هرکسی جای من بود و اینجوری باهاش تا میکردی از عاشقی توبه میکرد...

مگه تو نبودی که دل منو شکوندی؟ من ازت خسارت خواستم؟

 

مگه تو نبودی که با شعله چشات وجودمو آتیش زدی؟ من جز سوختن و ساختن کاری کردم؟

 

تو پیش خدا چیکار داری؟ تو باید پیش من باشی.خدا که به تو نیازی نداره.این منم

که محتاج توام.چرا خدا تورو ازم گرفت؟

 

نمیدونم چرا رفتی؟ نکنه من خطایی کردم که تو ازمن دلگیر شدی؟ آخه بی انصاف

تو که اینقدر زود دلگیر میشی چرا اینقدر دیر آشتی میکنی؟

 

رفتی اما به تنها موندن من فکر نکردی...فکر نکردی که من چه جوری می تونم جواب اینهمه سوال تکراری دل بیمارم رو بدم؟ از من می پرسه کجا رفت؟

تا کی رفت؟  واسه چی رفت؟

 

اما تو رفتی ...

 

بعد رفتنت با اینکه آسمون هم ظالمانه می بارید،اشک معصومانه من از چشم هیچ کس پنهان نماند.

 

آخه بعد از تو هیچ کسی یه "دوسِت دارم" خشک و خالی هم به من نگفت.به خدا من هم به هیچ کسی نگفتم.

 

خیلی سخته که آدم یه آرزو داشته باشه که اون آرزو تموم زندگیش باشه،ولی بهش نرسه.

 

خیلی سخته که آدم توی آسمون به این بزرگی یه ستاره داشته باشه و هرشب برای دیدن اون ستاره تا صبح منتظر بمونه،ولی ستاره اش همیشه پشت ابر باشه.

 

خیلی سخته که یه گل اونقدر باغبونش رو دوست داشته باشه که برای دیدن روی اون ساقه اش خم بشه.ولی یه روز باغبونش اونو نبینه و زیر پاهاش لهش کنه.

 

خیلی سخته که آدم یه نفر رو بیشتر از جونش دوست داشته باشه وخیال کنه که اونهم دوستش داره.ولی سرنوشت اونو ازش بگیره.

 

رفتی و نماندی...ای کاش در دل نیز اینچنین بودی...!!!!

 

           

               

|لينك مطلب| نوشته شده توسط عرشیا در شنبه یازدهم فروردین 1386 و ساعت 21:24

عیدتون مبارک

 

سلام

کمتر از ۴ ساعت به لحظه تحویل سال باقی مونده...پیشاپیش آغاز سال ۷۰۲۹ میترایی آریایی

و ۳۷۴۵ زرتشتی و ۲۵۶۶ شاهنشاهی و ۱۳۸۶ خورشیدی رو تبریک میگم.

انشاالله سال خوبی رو شروع کنید.خیلی بهتر از سالی که گذروندید.زنده و پرتحرک باشید مثل

ماهی  و سرسبز و با طراوت مثل سبزه و شیرین مثل سمنو و خوشبو مثل سمبل و خوشرنگ و

خواستنی مثل سیب و با ارزش مثل سکه و صاف و صادق مثل آینه و روشنی بخش مثل

شمعدون و حیات بخش مثل آب.

بعد از هفت ماه باز در خدمتتون هستم.متاسفانه در این مدت به دلیل بیماری و مشکلاتی که داشتم

از سعادت هم صحبتی با شما بی نصیب بودم.انشاالله با آغاز سال جدید بتونم از خجالتتون در بیام.

از همه عزیزانی که در این مدت من رو فراموش نکردن و با کامنتهای خوندنیشون باعث

دلگرمی من شدن خیلی خیلی ممنونم.

امروز هم اومدم که فقط عید رو بهتون تبریک بگم.

شاید بپرسین حالا که عیده و باید همه شاد باشیم چرا آهنگ رو وبلاگ حرف از جدایی و

تنهایی میزنه.خدمتتون عرض کنم که این آهنگ جدید بنیامین عزیزه و چون تازه بود گذاشتمش

اینجا و در آپ بعدیم که در ایام عید هست عوض میشه.در ضمن:

    کی گفته پائیز اونه که برگ از درختا میریزه؟

                                         واسه کسی که عاشقه تموم فصلا پائیزه

عاشق باشین و بهارتون بهار باشه...نه پائیز.

  پیشاپیش حلول ماه مبارک نوروز بر فجر آفرینان عرصه ایثار و فناوری و پیروان آن

حضرتش مبارکباد....اینم ازطنز آخرش.

 

 

عیدتون مبارک                      فدای شما                 عرشیا

 

|لينك مطلب| نوشته شده توسط عرشیا در چهارشنبه یکم فروردین 1386 و ساعت 0:8

یکی بود یکی نبود...!!!!

 

یکی بود٬یکی نبود...

   اونکه بود تو بودی و اونکه پی عشق هزارمیش نبود٬خودم بودم...

       اونکه عاشق تر از اون نبود زیر سقف کبود٬خودم بودم...

یکی داشت٬یکی نداشت...

   اونکه داشت تو بودی و اونکه به جز تو هیچ کسی رو دوست نداشت خودم بودم

          اونکه جز غنچه عشق تو باغچه دلش نکاشت٬خودم بودم...

یکی دید٬یکی ندید...

   اونکه دید تو بودی و اونکه ازت به جز جفا چیزی ندید خودم بودم

       اونکه موندو همه زخم زبوناتو شنید٬خودم بودم...

یکی گفت٬یکی نگفت...

  اونکه گفت تو بودی و اونکه "دوستت دارم" به غیر از تو نگفت خودم بودم

       اونکه با یاد تو هر لحظه هزاربار می شکفت خودم بودم...

یکی برد٬یکی نبرد...

اونکه بردتو بودی و اونکه به جز اسم تو برلب نمی برد خودم بودم

    اونکه با یه اخم شیرین تو از غصه می مرد٬خودم بودم...

یکی باخت٬یکی نباخت...

   اونکه باخت تو بودی و اونکه دلو به جز به عشق تو نباخت خودم بودم

         اونکه بی وفایی هاتو دید و با غم تو ساخت٬خودم بودم... .

 

ولی تو که خبر نداری....شایدم خبر داری ولی غرورت نمیذاره به روی خودت بیاری...

نه...مطمئنم نمیدونی که چقدر دوستت دارم...به خدا خبر نداری...خودمم از اندازش بی خبرم.

اونقده زیاده که نمی تونم حتی بگم اندازه آسموناست...نمی تونم بگم به اندازه تمام قطره های

اقیانوسهاست...اونقدر زیاده که حتی برگای خسته از درخت افتاده ی درختای پاییز زده جنگلهای

زمین هم نمی تونن اندازه شو بیان کنن...فقط میتونم بگم بیشتر از جونم دوستت دارم.

     

    اگرچه قلب عاشقم کمه و لایق تو نیست

          بدون تو دنیا مثل من هیچ کسی عاشق تو نیست

                  واسه خوابت قصه میگم٬قصه هام قربونی تو

                               سبد سبد ترانه هام مال تو ارزونی تو

   بذار با آبی چشات یه آسمون بسازم

          با خورشیدش آب بشم وزندگیمو ببازم

                    بذار به رسم عاشقا اشکاتو من ببوسم

                             به پای عشقت بمونم پیر بشم و بپوسم

  تورو مثل رقص ستاره٬توی شبهای مهتابی

       مثل خواب قناری ها توی یک ظهر آفتابی      دوستت دارم٬ دوستت دارم

  تو رو مثل رقص گلها٬رو مخمل سبز صحرا

       مثل مهمونی بارون وقت کوچ پرستوها       دوستت دارم٬دوستت دارم... .

به مهر تو٬به عشق تو٬ به گرمی نگاه تو٬ به آنهمه نوازشی که دست گرم و خوب تو به مهر

برسرم کشید٬به روح تو که بعد رفتنت همیشه روبه روی من٬به موج اشک چشم پر ز گریه ام

که مثال برکه ای همیشه لب ز لب ز آب بود٬نگاه من پی کسی که چون تو پر زمهر با نگاه من

کند نظر همیشه چشم به راه بود...

از آن شبی که رفتی و نیامدی٬از آن خزان پر زدرد٬به انتظار دیدنت چه روزها نشسته ام.

 عقل نهیب زد مرا که منتظر نباش ای شکسته دل!

که او نخواهد امد و دل غمین تو به انتظار واهی ندای او٬نگاه او٬صدای اونشسته است!!!!

و من تنها می توانم رو به عکس تو فریاد بزنم:

نگاهم خیس و دل لبریز خون است...خیالم غرق در شعر و جنون است....اگر الوعده گفتی

پس وفا کن...زمان مهربانی ها کنون است...!!!

آخه اگه الان به دادم نرسی٬اگه الان برنگردی٬ اگه الان با صدای گرمت تن سردمو برای

جون دادن راحت نکنی٬ بعد مرگم شاید خیلی دیر شده باشه.

کدامیک از ما بدجنس تریم؟

تو که همیشه هوس کندن گوشهایت آزارم میده یا من که آرزوی کشیدن موهایت یک دم رهایم

نمی کند؟

کدامیک بچه تریم؟

من؟...من که کودکانه بهانه چشمهایت را میگیرم؟..یا تو که بچگانه شعرم را خط خطی می کنی؟

کدامیک عاشق تریم؟

من؟..من که ذره ذره وجودم چون شمع در حسرت نگاهت آب میشود؟..یا تو ؟...تویی که 

شعله نگاهت شعله ور نگشته٬هر دم خاکسترم می کند؟

کدامیک بازیگوش تریم؟

من؟...من که دلم بازیچه موهایت در نسیم٬هرلحظه به شوق بوییدن زلفت می تپد؟ یا تو؟...

تویی که با هر کرشمه ات دل بیچاره ام را به بازی گرفته ای؟!!!!!

 

زیبای سفر کرده زکنارم و ماندگار در خاطرم!

اگر برگردی اینبار...همه گلهای دلم را به تو خواهم بخشید...عطر نرگس هارو به تو

خواهم پاشید...تاج خورشید نهم برسر تو..ماه را می کشم از ابر برون٬میگمارم بر تو... .

کوچه را فرش کنم از گل یاس٬به تنت می پوشم از حریر باور و از گل سادگی و عشق لباس...

از سیاهی شب٬یلداها سرمه چشم تورا خواهم ساخت...

توری از هاله ماه بهر ان لحظه عریان شدنت خواهم بافت...در غمار عشق ٬تنها تو ببر...

هرچه دلت خواست ببر...خواهم ساخت قلمی از نی باغ بهشت٬جوهر از شیشه ذات٬کاغذ از

صفحه دل٬نور از شمع حیات٬تا نویسم همه نام زیبایت را...نام زیبایت را...

آره زیبای منی...تو عزیز ترین ٬تو رویای منی...

تویی اون رویای دست نیافتی من...تویی اون آرزوی محال من...تویی تنها ترین بهانه زندگی...

تویی زیباترین شوق نفس کشیدن...ولی رفتی!!!!..

خودت بگو! من بی رویا٬بی آرزو٬ بدون بهانه زندگی و بدون شوق نفس کشیدن٬چه جوری به

عشق تو دلخوش نباشم؟...

آخه بی رحم!

اگه میخوای منو مجازات کنی من حرفی ندارم....ولی اینجوری نه....اگه میخوای جونمو ازم

بگیری من حرفی ندارم...ولی اینجوری نه... بذار موقع جون دادنم دستاتو تو دست بگیرم و

نگاه خسته از انتظارمو به چشمان پر مهر تو بدوزم...نذار اینجوری بسوزم...

آخه من که کاری با تو نداشتم....اصلا از وجود تو بی خبر بودم...خودت اومدی تو دنیای من...

به دنیای من جلوه دادی... دلمو ازم گرفتی٬گفتی پیشت امانت می مونه...یه عالمه وعده های

خوب خوب به من دادی...ولی یه دفعه گذاشتی رفتی...بی هیچ حرفی رفتی...نه تنها امونتی منو

بهم بر نگردوندی٬بلکه اون امونتی رو آنچنان بی رحمانه شکستی که دیگه نمیشه اونو

دل صدا زد.

نمیدونم! شاید تو بی تقصیری...شاید تو هم دوست داشتی با من باشی...ولی خدا نخواست...

دردناکترین پایانی که میشد برای عشق ما در نظر گرفت مرگ بود...و چه بی رحمانه زمانه

برای پایان دادن عشق ما از هیچ بی مهری دریغ نکرد...نمی دونم چرا این اتفاق برای تو

افتاد؟...اگه قرار بود یکی از ما تا آخر عمر با خاطرات این عشق آسمانی بسوزه٬چرا اون یک

نفر من باید باشم؟...شاید اینجا تو تقصیری نداشته باشی٬ولی باز هم مجرمی.چون تو بودی که

وارد زندگی من شدی و منو مجبور به پذیرفتن عشق کردی...هرچند درعشق تو اجباری نبود و

سراسر اشتیاق بود...ولی در آغاز این عشق نقشی نداشتم....

من که در لاک خودم بودم...نمیدیدی مگه هر روز سرخاک خودم بودم؟

تو مثل لحظه ای هستی که باران تازه می گیرد و من مرغی که از عشقت٬

                                                                            فقط بی تاب و حیرانم...

به جان هرچه عشق در این دنیای پر غوغاست٬

                                                قدم بگذار روی کوچه های قلب ویرانم...

  بدون تو شبی تنها و بی فانوس خواهم مرد...

                                       دعا کن بعد دیدار تو باشد وقت پایانم... .

 

 

                                                     

 

|لينك مطلب| نوشته شده توسط عرشیا در سه شنبه هفدهم مرداد 1385 و ساعت 20:1

وقتی رفتی...

میخواهم باتو بگویم قصه مرگ عشقم را

                       می خواهمم تو بدانی غم شب هایم را

                           میخواهم که تو بخواهی تن خسته و بیمارم را

                                          می خواهم که تو ببوسی لب تبدار مرا

میخواهم که بدانی عشق من رفت ز دستم

             بی آنکه بداند من اسیر چشم هایش شدم

                       چشم هایی که در آن اثری از عشق نبود

 

                      می خواهم که فرياد بزنم

                    

            من دوست داشتم کسی را که مرا دوست نداشت...!!!

 

کسی رو دوست داشتم که می دونست با دل من چه کرده٬ می دونست با روز و شب من چه

 

چه کرده..می دونست زندگیم بی نور چشماش سرده...می دونست دلم پر درده...ولی رفت...!!!

 

کسی که می دونه چشم انتظارشم...کسی که میدونه بی قرارشم....کسی که میدونه تا ابد

 

دلدارشم...ولی بر نمیگرده... .

 

میدونستم که یه روز میری ازم جدا میشی

                                            میدونستم که میری یار غریبه ها میشی

به خدا خوب می دونستم که با من نمی مونی

                                             می دونستم میکنی دل از دلم به آسونی

 

 

نمی دونم....!!!! شاید دل از سنگ بود.....یا دلش واسه کس دیگه ای تنگ بود... نگاهش با

 

دل من در جنگ بود...٬هرچی بود٬ با دلم همرنگ بود... ولی رفت...!!!!

 

بگو این دل که توداری جنسش از سنگه هنوز؟

                                             می دونستم زیر پا میگذاری حرفاتو یه روز

می دونستم که دروغه٬دل به دل راه نداره

                                             شایدم  فقط  دلای ما به هم  راه  نداره...!!!

 

ثانیه های باتو بودنم گذشته...بی یادگارو بدون هیچ اثری...و من در امتداد جاده ها که به انتها

 

رسیده اند٬دوباره اسیر دلتنگی شده ام...

 

به خدا خوب می دونستم که دلت دل نمیشه

                                               می دونستم ناتمومه عشق باطل همیشه

میدونستم میمونی یه روز تو حسرت بهشت

                                               اینهمه دردو میذارم به حساب سرنوشت

 

می دونستم که حسودن مردم دورو برم

                                           می دونستم که باید عشقتو از یاد ببرم

میدونستم میسوزونی یادگار و نامه مو

                                           میذارم به پای عشق  قصه انتقاممو...!!

 

با تو رفتن و بودن٬خیالی بود که محو شد٬در این خزان بی کسی٬ای آشنا با غصه دلم!

 

ای غریبه با احساسم!...چه می شد می ماندی در این وادی که من دوباره یرات شعر بگم؟

 

کاش از اون دورها میومدی تا دستای گرم تو به آفتاب گره بخوره ومنو با خودت به مهمونی

 

ستاره ها ببری...ولی نموندی...رفتی ...

 

وقتی تو رفتی

وقتی تو رفتی شمع روشن شبهایم خاموش شد.

پنجره رو به زيبايی و رو به آغوش مهربانت بسته شد.

چشمه لبم خشک خشک شد و آغوشم تنها بهانه تورا می گرفت!

وقتی تو رفتی آتش غم دوری و فاصله در وجودم شعله ور شد.

آسمان چشمانم ابری و دل گرفته شد و غروب غمگين عشق
در آسمان قلبم نشست!

وقتی تو رفتی دنیا برایم عذاب شد و پانیه ها برایم پر ارزش تر از گذشته شدند!

وقتی تو رفتی نگاهم دائم به ثانيه ها و لحظه های زندگی بود تا هر چه زودتر بگذرد و
دوباره تو را در كنار خودم احساس كنم!

وقتی تو رفتی همدم من پرندگان شدند و رفيق شب و روز من تنهايی شد!
تو كه رفتی شهر برايم غربت شد و خانه برايم يک زندان پر از شكنجه و عذاب شد!

تو كه رفتی چشمانم هميشه در حال بهانه گرفتن بود و دست هايم هميشه لرزان!
تو كه رفتی هيچ حسی در وجودم نبود و تنها آروزی تو را از خدای خويش داشتم!

وقتی تو رفتی هر روز به ياد تو و به فكر تو بودم و هر شب نيز اگر خوابی به اين
چشم های خسته من می آمد خواب تو را می ديدم!

وقتی تو رفتی تنها به پایان جاده زندگی می اندیشیدم و تنها نگاهم به پایان جاده که به 
تو می رسم و تو را در آغوش خود می گيرم بود!

تو كه رفتی من مانند ساحلی بودم كه در كنار دريای پر از عشق منتظر امواج محبت تو
بودم!

وقتی تو رفتی؛ نام سفر برايم يک كابوس وحشتناک شد و ديگر از هر چه سفر بود
نفرت داشتم!

توکهرفتی قلمم بر روی کاغذ خیسم تنها از دوری و رفتن تو می نوشت!

تو که رفتی عاشقی برایم پردردتر و غمگین تر از گذشته شد!

وقتی تو رفتی هر زمان كه پرستوها بر فراز آسمان دلم پرواز می كردند به آنها می گفتم سلام عاشقانه مرا به تو برسانند و روزی تو را همراه با خود بياورند.

 

بی حضور تو ای مهربان! لحظه ها در زنجیرند....لحظه هایی که بی تو به انتها میرسند.

 

بیا و تقدیر من باش...لحظه ها در گذرن و تو را چشم به راهند تا به طلوعی از رهایی برسند

 

وانتظار را از خستگی چشمها بردارند...بیا که نمیخوام تصویری از خیالاتم باشی... .

 

حالا که رفتی بگو تکلیف این دل من چیه؟....جواب بهونه هاشو چی بدم؟...

 

زود بود..خیلی زود بود برای رفتن...حیف بود...خیلی حیف بود..حیف تو بود...

 

همه میگن بی وفایی از من بوده٬ولی من قبول ندارم...بی وفا اونه که همه چیزو میذاره و

 

میره...بیبین! ببین اشکامو...ببین نگاه ملتمسانه منو....

 

برگرد...میگن تو دیگه پیش ما بر نمیگردی....میگن دیدار بعدی من و تو ٬تو یه دنیای

 

دیگه اس....ولی من می دونم که تو اگه بخوای میتونی برگردی...من می دونم که تو هم منو

 

دوستم داشتی....من می دونم که از من دلگیر نیستی... تو که هر شب به خواب من میای...

 

چرا برنمیگردی پیشم؟...من باور نمی کنم....تو نمردی...تو هنوز روی این زمینی...

 

تو هنوزم منو دوس داری...همه دروغ میگن....منو تو مال همیم... .

 

ولی ببین بی همتای من!

 

تو که نمیخوای من هم باور کنم که تا آخر عمر نمی بینمت....پس برگرد...بیا ببین من چه

 

حالی دارم...ببین که منم اینجا بی تو غریبم.... بعد تو منو به چشم یه دیوونه می بینن...

 

اصلا بیا منو هم با خودت ببر ... من از این دنیا خسته شدم...از این آدمای تکراری خسته

 

شدم...ازخودم خسته شدم...تورو خدا بگو که همه دروغ میگن...بگو تو زنده ای... .

 

بغض خفته در گلو٬اشک می لرزد میان گونه و چشم٬ قلبی خسته از تلاطم... .

 

منو ببخش که تورو به بی وفایی متهم کردم... تو تقصیری نداری... قسمت ما همین بوده...

 

تقصیر منه که هنوز نتونستم دل ازت بکنم....تقصیر منه که هنوز به دیدنت امید دارم...

 

تو تقصیری نداری من اگر پاییزی ام سردم

        چرا که آسمانم را خودم ابری ترین کردم...

 

             دل من قصد سیر چشمانت داشت و گفتم: نرو....گم میشوی آخر٬

                                                                             دل تنهای شبگردم...!!!!

 

ورفت و در غم چشم تو گم شد ان دل عاشق

                    خودمش هم گفته بود اینبار دیگر بر نمی گردم...!!!

 

هنوزم یاد اون نگاه معصومانه ات وجودمو آتیش میزنه... هنوزم فکرتو شب و روز با منه.

 

هنوزم تو خیالم خودمو با تو همسفر می بینم... هنوزم دوستت دارم....هنوزم دوستت دارم.

 

          هنوزم پریشونم واسه یه لحظه دیدنت

                                          اما چشم تو میگه شاید دیگه نبینمت

          هنوزم پرمیکشه مرغ دل از هوای تو

                                          هنوزم میگم: عزیزم!جون من فدای تو

 

           هنوزم سرخی خونم سرخی شقایقه

                                          هنوزم رنگ دلم رنگ دلای عاشقه

            هنوزم میگم نباید دل عاشق رو شکست

                                          هنوزم به زور نمیشه تو دل کسی نشست

 

           بخت من سیاهه که دنیای ما هم شب داره

                                          از تب عشق منه اگر که خورشید تب داره

           هنوزم دروغ میگی خوب میدونم دل نداری

                                          تو که از عشقا و از عاشقیا بی خبری

 

                              هنوزم عکسای تو لای کتاب حافظه

                              معنی اشکای تو یه کلمه اس:" خدافظه"..!!!

 

منو با خودت ببر٬کجاست راه نیستان؟..بیا دوتایی از این شهر سرد٬از این دنیای درد

 

بگریزیم....از این همیشه زمستان بگریزیم.....دوباره بغض٬دوباره هجوم خاطره ها...

 

دوباره نبودن تو...

                                  ببین چقدر دلم گرفته...!!!!

 

تلخ و شیرین جهان چیزی به جز یک خواب نیست

                                          مرگ پایان میدهد یک روز این کابوس را

 

ممنونم از اینکه  وقت گذاشتین و دلنوشته های یه عاشق رو خوندین.... قسمتهایی از متن بالا

کار دوست عزیزم "سارا جان" بوده که ایشون به تازگی به جمع وبلاگ نویسان اضافه شدن و

من با اطمینان میگم که وبلاگ سارا جان یکی از موفق ترین و بهترین وبلاگها میشه.

 

اینم ادرس وبلاگ:              www.dokhtaremah.blogfa.com

 

از دوستانی هم که منتظر آپ کردن من بودن معذرت میخوام... .

 

ما و پروانه و بلبل همه خویشان همیم     چشم بد دور که یک جمع پریشان همیم

 

فدای شما

 

 

 

 

 

 

 

|لينك مطلب| نوشته شده توسط عرشیا در شنبه سی و یکم تیر 1385 و ساعت 12:26

من مجرمم به جرم تو و اینک جزا تویی...

 

     دوباره دل هوای با تو بودن کرده...

             نگو این دل دوری عشقتو باور کرده...

                          دل من خسته ازاین دست به دعاهابردن...

                                           همه ارزوهام با رفتن تو مردن...

     واسه پیدا کردنت تن به دل صحرا میدم

             آخه تو رنگ چشات هیبت دنیا رو دیدم

                          توی هفت تا اسمون تو تک ستاره منی

                                         به خدا ناز دو چشماتو به دنیا نمیدم...

میدونم! خودم خوب می دونم لیاقتت رو نداشتم... هنوزم ندارم... خودم خوب می دونم که برای

تو خیلی کم بودم... هنوزم کم هستم...ولی ببین!...ببین حالا که رفتی چقدر پشیمونم!!! چقدر

پریشونم!!!! ...ببین چقدر بهت نیاز دارم... ببین بعد رفتنت دلم به چه روزی افتاده...

ببین بعد رفتنت خونه مون چه افسرده شده... ببین از اون بوته شمعدونی که با دستای نازنینت

کاشته بودی جز یه چوب خشکیده و پوسیده باقی نمونده... ببین از غرور من چیزی باقی نمونده...

تنها بهونه قشنگ من برای زندگی!

حق نداری با من قهر باشی....حق نداری از دست من ناراحت باشی...حق نداری دلمو

دلمو بکشی... حق نداری دنیامو با رفتنت ویرون کنی... حق نداری دوستم نداشته باشی...

حق نداری...

به خدا دوستت داشتم٬ من که کاری نکردم... چرا از من رنجیدی؟ چرا قهر کردی؟ چرا رفتی؟

اونروزا که دهانمون رو بو می کردن که یه وقت به هم نگفته باشیم "دوستت دارم"...اونرزوا

که به چشمامون زل میزدن که یه موقع  اشکی از چشمامون به خاطر عشق نریخته باشه...

اونروزا که با حرفاشون خنجر میزدن به قلبامون که اگه عشقی تو دلامون هست کشته بشه..

اونروزائی که برای عاشقای دنیا یه الگو حساب می شدیم...اونروزایی که تموم شدن...

اونروزائی که رفتند...بازم می تونیم اونروزا رو برگردونیم... بازم میتونیم عاشق همدیگه باشیم

بازم میشه گریه ها و خنده هامون برای همدیگه باشه...حتی نفس کشیدنمون هم برای همدیگه

باشه... ولی تا تو برنگشتی نمیشه...

تو باید بیای سقف خراب شده دنیا رو از سر من برداری... تو باید بیای تا شاخه خشکیده

شمعدونی جون بگیره...تو باید بیای  تا عشقت باز دلمو جوون کنه...باز دلمو زنده کنه...

کاشکی برگردی...کاشکی فقط همین یه بار به حرفم گوش بدی...کاشکی...

یه دل از عشق تو تبدار...تو هراس رفتن یار

    یه دل ازظلم چشات خون...یه دل عاشق ومجنون

          می سپارم دست تو اما... نذاریش غریب و تنها

                  نذاریش تو کنج غربت ...نکنی بهش خیانت

   نشکنیش زیر قدمهات...تو سیاهیای شبهات

          آخه اون خودش شکسته اس..ازهمه دنیا گسسته اس

                           به چشات پناه اورده....تا حالا صد دفعه مرده

 تو واسش سنگ صبورباش...یا یه مرهم واسه غمهاش

       نفس های آخریشه....دیگه عاشق هم نمیشه...دیگه عاشق هم نمیشه...

برای رسیدن به تو پا پیش گذاشتم...خودم را قسمت کردم...تورا سهم تمام رویاهایم کردم...

انصاف نبود...تو که میدانستی به چه اشتیاقی خودم را قسمت می کنم...پس چرا؟...

چرا زودتر از تکه تکه شدنم جوابم نکردی؟

خیلی سخته که آدم یه ارزو داشته باشه....که اون آرزو همه زندگیش باشه...ولی نتونه بهش

برسه...!!!! خیلی سخته...

حالا من یه ارزو دارم تو سینه....که دوباره جشم من تورو ببینه

زیبا ترین معشوقه دنیا!

به جای دسته گلی که فردا بر گورم نثار میکنی٬امروز با شاخه گل کوچکی یادم کن...

و به عوض سیل اشکی که فردا بر مزارم خواهی ریخت٬امروز با تبسمی مختصر٬

شادم کن...!

من عاجزانه گریخته ام از بند ایمانم..چه سود؟ پای گریز از من و ردپا تویی...

ناراضیم از روز و روزگار خود اما ان روزن امید و راز رضا تویی...

در ابتدا تو بودی و در انتها توئی...من مجرمم به جرم تو و اینک جزا تویی...

صدام کن بال فریادم٬نمیره عشقت از یادم

   منی که بی وفایی رو جوابش رو وفا دادم....

       صدا کن اسممو یک آن ٬نه با تردید که با ایمان

                    تن خشک کویرم من٬ببار ای نم نم باران

                        ببار ای ابر بارونی که تشنه ام از دگرگونی

                              ببر من را به ارامش که خسته ام از پریشونی

  صدام کن عطر آزادی٬تو عشقو یاد من دادی

     بگیر دستی که افتاده اگر از پا نیفتادی...صدام کن تا هنوز روزه...که فردا مرگ امروزه..

گر نبودیم ما سزاوار قصه های عشق...

         آن نا سزای قصه منم...حقا سزا تویی...

                                                حقا سزا تویی..!!!

همیشه عاشق باشین که عاشق عزیز خداست...

                                 

 

 

 

         

|لينك مطلب| نوشته شده توسط عرشیا در پنجشنبه پانزدهم تیر 1385 و ساعت 12:43

یادت میاد؟

 

روزای عاشقی رو به خاطر بیار...

روزای دلواپسی... یادته هر چیزی که باعث میشد ما به یاد هم بیفتیم چقدر دوست داشتنی بود؟

یادته با شنیدن صدای همدیگه قلبمون می خواست از جا کنده بشه؟...یادته؟...یادته به سیب سرخ

قول دادیم تا ابد عاشق بمونیم؟..یادته به برگ پاییزی افتاده از درخت قول دادیم همیشه تو راه

عشق خاکی باشیم؟..یادته به قاصدک قول دادیم اگه یه روز از هم بی خبر باشیم از شدت

دلتنگی بمیریم؟..یادته به ابرا قول دادیم فقط برای همدیگه بباریم؟ ... یادته به شب بو ها

قول دادیم  شبا خواب همدیگه رو ببینیم؟  ...یادته بی وفا؟...نگو یادت نیست...نگو زدی زیر

قولت.... نگو فراموشم کردی...نگو...!!!

با تو چه زندگیای که تو رویاهام نداشتم...

                تک و تنها بودم اما٬ تورو تنها نمیذاشتم...

                          چه سفرها باتوکردم٬چه سفرها تورو بردم....

                                      دم مرگ رسیدم اما به هوای تو نمردم....

عزیز بارونی من!

اون روزا هم تموم شدن... حالا من هستم...سیب سرخ عاشقیمون هم اینجاست٬منتظره توی

دستای قشنگ تو لمس بشه٬تو به هوای بوییدنش ببریش نزدیک صورتت و فرصتی بشه

تا با بوسه ای٬رنگشو از سرخی گونه هات و عطرشو از نگاهت بگیره...ولی تو نیستی...

حالا من هستم...برگ پاییزی شکسته از جفا هم اینجا روی زمینه...میدونه اگه تو اینجا بودی

با صدای نازنینت می تونست جون دوباره بگیره...ولی نو نیستی...

حالا من هستم... قاصدک پرپر شده ای هم اینجاست...منتظره خبربرگشتنت رو فریاد بزنه...

ولی تو برنگشتی...تو نیستی...

حالا من هستم....این تیکه ابرروزای عاشقیمونم اینجاست... بیچاره از بس شبها پا به پای من

از دوری تو گریه کرده دیگه اشکی نداره...ولی من بازم هر وقت دلم واست تنگ میشه

گریه می کنم..اما چه فایده؟...تو که نیستی...

حالا من هستم... گل شب بو هم داره خواب تورو می بینه و عطرشو از یاد تو میگیره..ولی

تو نیستی..... کاش منم نبودم.... من این دنیا رو بدون تو نمیخوام... .

عزیز آسمونی من!

شاید اونجوری که باید٬قدرتو من ندونستم....

                     حرفایی بود توی قلبم٬ من نگفتم نتونستم....

                                 من به تو هرگز نگفتم با تو بودن آرزومه

                                          نقش اون چشمای معصوم لحظه لحظه روبرومه

 

 نیومد روی زبونم که بگم بی تو چی هستم

                         که بگم دیوونتم من...زندگیمو به تو بستم

                                      شاید اونجوری که باید قدرتو من ندونستم

                                               حرفایی بود تو قلبم من نگفتم...نتونستم!!!!!

 

تورو دیدم مثل آینه توی تنهایی شکستی

               من کلامی نمی گفتم که برام زندگی هستی

                          نمی دونستی که چون گل توی قلب من شکفتی

                                      چشم تو پر از گلایه....اما هرگز نمی گفتی...!!!

مهربان من!

قلم بردار و رنگ آسمان زندگی را به رنگ نور بزن...بیا و با چراغ روشنی بخش حضورت٬

نیمه تاریک روحم را بیاب و غرق روشنایی کن...بیا و آشنایی ده دلم را با عشق و سر مستی.

بیا و لحظه ها را با نگاهت جاودانی کن...!!!

این چنین حرفی نیست...کس نمی داند سوگم از چیست..ریشه اینهمه درد٬ زغم دوری توست

تو بدان...و تنها تو بخوان:

محض خاطر آنهمه دیروز برگرد...

            ببین قطره های باران وقتی از هم جدا میشوند٬چه زود می میرند...!!!

 

 

 

 

 

 

|لينك مطلب| نوشته شده توسط عرشیا در سه شنبه سی ام خرداد 1385 و ساعت 23:37

تکلیف شب...!!!!

 

سلام بی نظیر من! سلام عزیزترینم...امشبم نمی خوای بیای به دیدنم؟

بی معرفت! هنوز وقتش نشده نجات پیدا کنم؟تو که میدونی من اسیرتم.تو که میدونی فقط خودت

می تونی منو نجات بدی...آره گلکم...آره...

من اسیر قفسم.قفس خواسته های تو و خودخواهی تو.گاه زخود می پرسم که در این سینه تو

قلبی هست؟! یا که در این دل تو رحمی و انصافی هست؟

باز با خود تنها می گریم به امیدی عبث و بیهوده می نگرم که در ایم قدیم با تو بستم پیمان.

و به دستان تو می اندیشم که پیام اور پایان شب یلدا بود و نویدی زیبا از عشق و رویا بود.

افسوس..صد افسوس که تو با دستانت قفسی ساخته ای.من اسیر قفس ساخته با دست توام که در

این کنج قفس باخته رنگش را عشق...رنگ خاکستری سرد قفس دلگیر است...

آه...! من می دانم پشت دیوار قفس٬آسمان ابی است.من به فردایی روشن تر از این تیره بشم٬

معتقدم.که در ان فرداها٬من به تو خواهم گفت که نگاهت٬نفست و کلام و سخنت٬تک به تک

پرده دریدند و تو نا آگاهی و شب جشن و سرور دل من٬پشت دیوار حریم دل من می مانی!!!

 

عزیز ترینم! آخه چرا من باید یه پات بسوزم ولی تو از من بی خبر باشی؟ اخه چرا من هر شب

فقط با فکر تو سر روی بالش میذارم و هر صبح به امید دیدن تو از خواب اشفته ام پا میشم٬

ولی تو حتی دوست نداری یک بار اسم منو تو خلوتت بیاری؟

آخه چرا من هرجا که گل قشنگی می بینم و لذت می برم٬جای تورو خالی می کنم ولی تو

حتی نمی خوای من شریک لحظه های پر غمت باشم؟

آخه چرا باید من و تو از هم جدا باشیم؟ آخه چرا نمیشه فقط برای یک لحظه گرمی دستاتو

احساس کنم؟ اخه چرا نباید اسمتو جلوی غریبه ها بیارم؟ آخه چرا....

واسه چی فاصله افتاده میون تو و من؟

                                            ناز اون نگاتو قربون٬ بیا٬ آتیشم نزن

داره دیوونه میشه دلم تو سینه واسه تو

                                           دل من تنگه برات٬توبه من نگو برو

تویی یکدونه عزیزم٬ منم اون عاشق تنها

                                          تو رفیق شب و گریه من اسیر شب یلدا

فکر نکن با این کارت٬با این بی وفایی هات٬با این بی توجهی هات می تونی خیالتو از سرم

بیرون کنی.خیلی ها می خواستن دل منو از تو پس بگیرن٬با زخم زبوناشون...با خنجراشون

که فقط از پشت ضربه زدن رو بلد بودن...با طعنه هاشون...ولی دیدی نشد؟

دیدی من هنوز پای حرفم موندم؟

دیدی گفتم تا ابد عاشقت می مونم و تا امروز عاشقت موندم و خواهم ماند؟

دیدی گفتم به دلم افتاده منو فراموش می کنی ولی تو گفتی دلت دروغ میگه؟ دیدی دل بیچاره ام

راست می گفت؟

ولی تو چی؟...تو که همشو دروغ می گفتی...!!! دیدی گفتی حتی اگه فاصله بین من و تو از

زمین تا آسمون باشه هیچوقت از یادت فراموشم نمی کنی ولی آخرش فراموشم کردی؟

دیدی گفتی که عشق و عاشقی سرت میشه ولی ثابت کردی که اینطور نبود؟

درسته که اون حرفای عاشقانه تورو هیچ کس جز خودمو خودت و خدا نشنید٬ولی بی وفایی

تو رو همه دیدن...سوختن من پای تورو هم همه دیدن...خدا کنه تو رو با غیر من نبینن...

 

عزیز سفر کرده و بی وفای من!

امشب تکلیف شبم یک چیز دیگر  بود.چیزی به جز شیمی ٬فیزیک و ریاضی...

سرمشقم چیز دیگری  بود...نه بابا آب میداد..نه کبری  تصمیم تازه ای برای زندگی اش گرفت.

تکلیف شبم فقط یک چیز بود...امشب بر صفحه قلبم هزار بار نوشتم:

                                 "دوست دارم...دوستم بدار...!!!"

  

|لينك مطلب| نوشته شده توسط عرشیا در پنجشنبه هجدهم خرداد 1385 و ساعت 23:32

همیشه همینجوری بوده...

 

همیشه اینگونه بوده است...

کسی را که دوست داری زود از دست میدهی.پیش از انکه خوب نگاهش کنی٬مثل پرنده ای زیبا بال میگیرد و دور می شود...

فکر میکردی می توانی تا آخرین روزی که زمین به دور خودش می چرخد و خورشید از پشت

کوهها سرک می کشد در کنارش باشی.هنوز بعضی از حرفایت را به او نگفته بودی...

هنوز همه لبخندهایت رت به او نشان نداده بودی...

همیشه اینگونه بوده است...کسی که از دیدنش سیر نشده ای زود از دنیای تو میرود٬وقتی به

خود می ایی که دیگر حتی ردی از او در خیابان نیست...فکر میکردی می توانی با او به همه

باغها سر بزنی و خرده های نان را به مرغابی های تنها بدهی...

هنوز روزهای زیادی با او به تماشای موجها می رفتی.هنوز ساعت های صمیمانه ای باید با او

اشک میریختی...آخر همیشه همین گونه بوده است...وقتی دور و برت پر است از نیلوفرهای

پرپر٬خوابهای بی رویا و ایینه های بی قاب٬وقتی از هر روزی بیشتر به اونیاز داری٬ناباورانه

اورا در کنارت نمی بینی!!!!فکر میکردی دست در دست او خنده کنان به ان سوی نرده های

آسمان خواهی رفت و دامنت را از بوسه و نور پر خواهی کرد...هنوز پیراهن خوشبختی را

کامل برتن نکرده بودی٬هنوز ترانه ها عاشقی را تا اخربا او نخوانده بودی...

همیشه اینگونه بوده است...

او میرود...او که برای همیشه میرود...آنقدر تنها میشوی که نام روزها را فراموش می کنی..!!

از عقربه های ساعت می گریزی وهیچ فرشته ای به خوابت نمی آید...احساس می کنی به

دره ای تهی از باران و درخت سقوط کرده ای...

احسا می کنی کلمات لال شده اند...پل ها فرو ریخته اند...دست ها یخ کرده اند و پروانه ها

سوخته اند...

راستی!اگر او هنوز نرفته است..اگر هنوز بادی تمام شمع های دلت را خاموش نکرده است٬

اگر هنوز می توانی برایش یک چای بریزی و غزلی از حافظ بخوانی٬قدر تک تک نفس هایش

را بدان و به فرشته ای که می خواهد اورا از زمین به آسمان ببرد بگو:

تورا به صدای گنجشک ها و بوی خوش ارزوها سوگند میدهم او را از من مگیر...

---

سلام

متن بالا از دوست عزیز و گلم "سارا جان" بود.من که واقعا لذت بردم و میدونم که شماهم

لذت بردین.آخه حرف دل یه عاشق بود و شما هم که عاشقین.

اما چند خطی هم از خودم می نویسم به جبران این تاخیری که در آپ کردن وبلاگ داشتم.

امیدوارم منو بخشیده باشین.

من عاشقم...

به آنچه که ندارم و دیگر به دت نخواهم اورد.به انچه که از هم گسست...به آنچهکه حتی از

دورترین نقطه فکرم گریخت.

من مجنونم...

به انکه بیش از همه زجرم داد کمتر از همه دوستم داشت.به انکه به دست فراموشیم سپرد و

گریخت.به انکه از من گسست و از من برید.

من شاهدم به انچه که در نیمه های شب٬خموش و ارام به اشگ گرم و لرزان بر گونه ام

سرازیر شد.برستماکاری های دنیای دون.بر نیرنگها و فریبها...من دورم از خوشیها و شادیها

من دورم ازسعادتها و نیکبختی ها...از انچه شور و شعف می افریند و دلها را به زندگی

امیدوار می سازد.از آنچه برق اشک شادیها در چشمها منعکس می کند.

من خموشم به زیر نگاههای یاس آلود دیگران در مقابل ستمها و کج رفتاریهای روزگار.من در

حسرتم در برابر به دست اوردن او...در برابر یاد اوری محبت ها و غمهای او در پیش خاطرات

شیرین گذشته...

من گریزانم از افرینش٬از آنکه به وجودش اورد٬در قلبم جایگزینش کرد و بعد یکباره با پاره ای

از قلبم٬یکجا برد.انکه رنج را افرید در قبال خوشبختی...

خوشبختی ها را نمی خواهم...غمها را به خاطرت می ستایم...!!!

 

عشق از دلای قشنگتون بیرون نره..همیشه سر بلند باشین...

|لينك مطلب| نوشته شده توسط عرشیا در جمعه پنجم خرداد 1385 و ساعت 14:31